Zondagochtend 24 november aan de kerk: het leek wel of onze toertocht een weekje vervroegd was! Meer dan 30 man om onze toertocht te gaan verkennen… Luc, nog altijd een wijs man, besloot de groep in twee te delen – eentje voor de 38km, de andere voor de 58km, zodat alle lussen van het parcours gereden werden.
Peter had een camera’ke boven zijn achterband gemonteerd, dus deze week presenteren we u dit prachtige videoverslag:

Na de verkenning kunnen we concluderen dat het parcours er voor 99% goed bij ligt, en die resterende 1% is geen goor baggerstuk, maar slechts enkele korte modderige stroken met amper een smal spoortje om er zonder problemen door te geraken – wat uitkijken en balanceren dus! Dimi kan er van meespreken… 😀
Dankzij onze vrienden van bosbeheer kunnen de marathonrijders in het Hellebos wat aan extra weerstandstraining doen – het pad is daar lekker omgewoeld door zware machines, en is wel nog berijdbaar maar ’t is wreed stoempen (en sommigen stoempten er zelfs hun derailleur stuk).
Onze 8km lange passage door het Bloso domein te Hofstade ligt er gelukkig héél goed bij – zalig keren en draaien is het daar, met een gewaagde brugpassage, enkel voor de profs! 😯
Aangezien onze weermannen geen zondvloed verwachten (hout vasthouden) zal de staat van het parcours niet veel veranderen – geen enkel excuus dus om zondag niet in Weerde te komen rijden! 😎
En voor zij die nog alleen maar willen lachen 😈 in plaats van het volledige videoverslag te bekijken – hier is het dan, “The Revenge of The Log“, of zoals Raf het zegt: “Da noemen ze Discipline, Dedication and Friendship, maar zekers niet Safety First ;-)”.

Een tochtje richting Kampenhout, altijd leuk voor de mens. Maar toen begon het … In het Hellebos vond Benny een leuke plas om in te duiken. Zo eentje van ahhhhhhhhhhh plof, das nog altijd beter dan plof ahhhhhhhhh. Resultaat, een mooi moddermaskerke die liep van de schoenen tot ergens rond zijn middel. Vijf minuten verder, Kathleen met een leegloper, toch nog maar efkes pompen. Helaas, pindakaas, stoppen en nieuw bandje er in. Het weze gezegd, tis wel mooi zo man en vrouw een nieuw bandje steken. En wij terug weg, maar echter niet voor lang. Mijn zadel wees opeens naar de hemel en die van Benny naar de hel. En wijle terug weg … Luc zei me nog, de laatste tijd rijden we niet zo veel meer plat. Hij had beter gezwegen want zelfs zo’n tussenmaat kan lek rijden. En die velgen van DT Swiss, daar heb je een schoentrekker voor nodig om die band er weer op te krijgen. Ondertussen hadden al 3 man het voor bekeken gehouden en richting huiswaarts gereden.












