Dimi was 100% voorbereid… alleen had hij het weerbericht op z’n kop gehouden: -7°C had hij gelezen, en sneeuw die voor een betoverend wit landschap zou zorgen… Niets van dat alles: +7°C was een realistischer voorspelling geweest! Bovendien was die sneeuw alweer water geworden en had ze een lekker glibberig bovenlaagje gecreëerd. Daar sta je dan, met je spijkerbanden! 😈

Luc die koos in Tervuren het hazenpad van 30km lang, en Dimi en ik begonnen vol ambitie aan 50km – maar na een kilometer of 10 mochten we die ambitie alweer opbergen: de spijkers van Dimi zijn band waren iets te scherp… geperforeerde binnenband, en onmogelijk om de buitenband nog op de velg te krijgen. Dimi ging dan maar met de bezemwagen naar huis, en ik kon op m’n eentje de weergoden trotseren! Bij de splitsing toch maar wijselijk de afslag naar het 40km parcours genomen… 😕

Niet vergeten: zaterdag 15 december is het Kerstmarkt op en rond het Plein van de Verdraagzaamheid te Zemst, vanaf 17u! Een delegatie Weerdse bikers zal er een hapje en een tapje aanbieden, en wie weet wel enkele nieuwe zieltjes proberen binnen te halen?

Onder het motto ’s Avonds Grote Jan, ’s Morgens Kleine Man, schuiven we de kalenderplanning opzij, en trekken we niet naar Averbode, maar laten we ons verrassen door wat Peter weer uit z’n mouw zal schudden. Afspraak zondag 16 december aan de kerk te Weerde, om 9u00 (!), voor een ritje met de thuisploeg.

Sneeuw, regen, modder, het deerde de deerne allemaal niks. Met een hoog tempo stuurde ze haar groene alu ros over alle hindernissen heen, zonder omkijken. Die fijne bandjes sneden door de modder alsof het niks was! Alleen de voetjes kregen het op den duur wat koud. Hans kende daar de “gouden” oplossing voor, de pepermolen!

Liefst gemalen witte peper, want die bollekes die doen nogal pijn in de schoentjes … Tjah, dat moest ik toch wat verder gaan onderzoeken en warempel, hij was de enige niet die SOS Piet inriep voor koude voeten … Zie hier de bewijzen : klikkeeeeehh. Ik vraag me alleen af hoe ik die pepermolen in dat fietstasje krijg? Een ideetje voor de Hel in 2013? Een standje met verschillende pepers voor de koude voeten? Kwestie van originaliteit kan dit tellen 😯 !

Voor de rest een plezierig tochtje, een 40 tal km door modderstroken oh zo diep, en af en toe wat asfalt natuurlijk. Geert probeerde zijn fiets als onderzeeër in te schakelen, Denis reed bijna door de carwash om zijn fiets en de persoon zelf een frisse beurt te geven, en in het bos van Aa mochten we niet door 🙄

Bedankt voor de compagnie en tot volgende week, terug in de regen …

Peter .

P.S. gelieve de peper alleen maar aan de voeten te wrijven, …

In Rotselaar koos de meerderheid toch voor de langste afstand, hoewel het al van bij het begin duidelijk was dat het geen licht verteerbaar tochtje zou worden. Doorslippen op de vele klimmetjes, stoempen in de enkeldiepe modder, naar beneden glijden in plaats van rijden: alles werd ons deel! Een pluim voor Koen – nieuw gezicht, webmaster én affiche-ontwerper – dat hij niet geplooid heeft, en de aan de verleiding kon weerstaan om de kortste vluchtweg richting finish te nemen. Als modderdoop kon dit tellen…  😯

Zonder remmen en goed doorregend bereikte iedereen na drie uur de finish… waar twee van hen zich nog even een witte ridder op hun stalen ros mochten wanen:  een bende okselfrisse dames had er niet beter op gevonden dan nog maar eens te bewijzen dat BMW volledig fout zit met z’n achtertractie… en ja, als goed opgevoede jongens moesten we toch tonen dat we dat varkentje wel zouden wassen! *

En dan ga ik nu nog snel enkele Actimelletjes achterover slaan vooraleer ze slecht zijn!

* Noot van de redactie: na veel vijven, zessen en opnieuw een vuile broek, toch maar de verzekeringsmaatschappij gebeld 😛

Aan de kerk stond trouwens nog een bekende, die 45, of was het 58km zou afhaspelen?

Maar wie haalt het nu in godsnaam in zijn hoofd om bij zo’n hondeweer fotokes te nemen? Oh af en toe de lens kuisen dat moet toch lukken zekers? Ja hallo, niks van dit alles. Resultaat, de helft voor de vuilbak. Precies een reiger die met diarree mijn gezichtsveld belemmerd. Of is dit de representatie van “De Hel van Weit”?? Och als bepaalde artiesten vliegende katten als kunst catalogeren, dan heb ik hier echt goud op mijn PC staan. De sponsors zullen mij dankbaar zijn.

En de tocht, tjah nat hé. Blij weerzien van de Steve, nu nog den Denis … De Chris moest ook nog eens de grond kussen (het moet niet altijd dezelfden zijn hé) terwijl ik hem stond op te wachten op een andere plaats voor een fotoke (aquarelleke). Dus wederom geen didactisch materiaal. De Hans daarentegen kon na de zandstrook (waterstrook) zijn nieuwe achterrem wel tot tegen zijn stuur trekken. Hadden die te veel zand of te veel lucht gesnoven onderweg? Had een déjà vue gevoel.

Enfin, eind goed, al goed en zelfs 1 foto zonder spatten :